طنز یکی از روشهای نقادی و از قالبهای مهم ادبیات، هنر، گفتوگو، سرگرمی، رسانه و بهطورکلی ابزار مهم مفاهمه و انتقال مفاهیم مهم و جدی، اما در قالب شوخی به مخاطبان است. ازآنجاکه همهی افعال مکلفین محکوم به حکمی از احکام الهی است و دین اسلام برای تمام شئون زندگی و حیات فردی و اجتماعی بشر برنامه دارد و نیز چون طنز گره به سبک زندگی و حیات روزمرهی انسان خورده لازم است به پرسش اصلی «حکم فقهی طنز از منظر فقه شیعه چیست؟» بپردازیم. نوشتار حاضر، با تکیه به پژوهش با استفاده از ابزار کتابخانه تعاریف گوناگون لغوی و اصطلاحی طنز و بررسی نصوص معتبرهی شرعی، کلمات فقیهان و تحلیل آنها و همچنین تکیه به مطالعات سند پژوهی در صدد پاسخ مناسب به سؤالات فوق است.
