رابطۀ انسان با خدا در الاهیات مسیحی، و به‌ویژه در آثار پولسِ رسول، اهمیت ویژه‌ای دارد. پولس در رساله‌های خود از دو نوع زمان سخن می‌گوید که با توجه به شیوۀ استفادۀ او می‌توان آن‌ها را به «زمان انسانی» (Χρόνος) و «زمان الهی» (Καιρός) تقسیم کرد. در این مقاله، هدف بررسی این دو مفهومِ زمان و تأثیر آن‌ها بر رابطۀ انسان با خدا است.
در اندیشۀ پولس، زمانِ الهی نه‌تنها بر جریان تاریخ و رستگاریِ انسانی تأثیر می‌گذارد، بلکه در فهم فرآیند رستگاری نیز نقشی اساسی ایفا می‌کند. پولس بر اساس این دو نوع زمان، مفهوم «رستگاریِ اکنون» و «رستگاریِ آینده» را مطرح می‌کند؛ به‌گونه‌ای که انسانِ مؤمن، هم‌اکنون در فرآیند رستگاری قرار دارد و در عین حال، در انتظارِ تحققِ کاملِ آن در آینده است.
نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که پولس با تفکیکِ زمانِ الهی و انسانی، به‌ویژه از منظر رستگاری، دیدگاهی نوین از رابطۀ انسان با خدا ارائه می‌دهد. این دیدگاه، تأثیرات عمیقی بر درک فردی و اجتماعیِ مؤمنان از تاریخ و جایگاهِ خود در آن دارد. در نهایت، مقاله به این نتیجه می‌رسد که نگرشِ پولس به زمان می‌تواند به‌طور جدی، درک ما از فرآیند رستگاری و حضور خدا در تاریخ را بازتعریف کند.